Drożdżaki nazywane są drożdżami, jednak są to zarodniki grzybów. Posiadają wszystkie cechy drożdży, ale w odpowiednich warunkach mogą kiełkować, zapuszczać korzenie, które dają początek grzybni, ciało wegetatywne grzyba. Drożdżaki niczym nie różnią się od drożdży.

Drożdżaki Candida wraz z bakteriami stanowią naturalną mikroflorę jelit człowieka, w których wnętrzu odpowiada wilgotność, obfitość pożywienia, stała temperatura czyli optymalne warunki dla rozwoju grzybów. Drożdże odżywiają się cukrami prostymi pozostałymi w masie kałowej. Wraz z innymi drobnoustrojami uczestniczą w zagospodarowaniu resztek pokarmowych, nie przynosząc gospodarzowi szkód w organizmie- nie są patogenami.

W normalnych warunkach drobnoustroje jelitowe nieustannie konkurują między sobą o dostęp do pożywienia, dzięki czemu samoistnie utrzymuje się miedzy nimi równowaga ilościowa- homeostaza.
Równowaga ta jest jednak chwiejna i wystarczy chwilowy wzrost ilości cukrów prostych w jelicie grubym lub jedna tabletka antybiotyku przeciwbakteryjnego na które drożdżak jest odporny, i wówczas następuje zachwianie tej równowagi na korzyść drożdżaka.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE DROŻDŻAKÓW CANDIDA

• Drożdże i drożdżaki Candida odżywiają się pozostałymi w masie kałowej cukrami prostymi wywołując ich fermentację, której produktami jest alkohol i dwutlenek węgla, które jako produkty przemiany materii wydalają do podłoża. W przypadku nadmiaru drożdżaków w jelicie grubym duże ilości dwutlenku węgla powodują wzdęcia
• W przypadku braku dostatecznej ilości cukrów w masie kałowej- drożdżaki wytwarzają substancję podobna do insuliny, która po wchłonięciu do wnętrza organizmu, powoduje spadek stężenia glukozy we krwi, przez co zwiększa się łaknienie na słodycze. W warunkach równowagi drobnoustrojów jelita grubego ilość zasiedlających je drożdżaków Candida jest znikoma i w związku z tym ilość wydzielanej przez nie owej insulopodobnej substancji tez jest niewielka i nie ma większego wpływu na nasze postępowanie. Jednak w sytuacji rozmnażania i zdominowania środowiska jelita grubego przez szczep Candida ilość substancji insulopodobnej produkowanej przez wygłodniałe drożdżaki jest na tyle znacząca, że wywołuje hipoglikemię (spadek stężenia cukru we krwi) i wymusza konieczność zjedzenia czegoś słodkiego, w celu poprawy samopoczucia
• W przypadku niekorzystnych warunków np. braku pożywienia lub wilgoci, drożdżaki nie giną, lecz tracą wodę i wchodzą w swoisty letarg przemieniając się w formę przetrwalnikową w postaci spory (komórka służąca do bezpłciowego rozmnażania się grzybów), w której potrafią przetrwać dziesięciolecia. Jeżeli znajdą się w środowisku optymalnym wówczas zaczynają się odżywiać i rozmnażać.
• Spory drożdżaków są lekkie i z łatwością unoszą się w powietrzu, stanowią wówczas alergeny.
• Drożdżaki Candida są dobrze przystosowane do życia w swoim środowisku- świetle przewodu pokarmowego i pokonanie zapory kwaśnego środowiska żołądka nie stanowi dla nich większego problem.

Naturalnym środowiskiem życia drożdżaków Candida jest jelito grube i wykrycie ich w kale nie świadczy o chorobie.
Drożdżaki Candida są oportunistami i w związku tym nie atakują organizmu człowieka. Żeby niegroźne drożdżaki Candida mogły przeistoczyć się w groźne pasożyty, muszą mieć stworzone odpowiednie warunki tj. istnienie pożywki w postaci martwiczych lub osłabionych lub osłabionych komórek, przy jednoczesnej niewydolności systemu odpornościowego.
Nie należy leczyć symptomów oddziaływania toksyn grzybiczych na organizm chorego, ponieważ nie są one samoistnymi chorobami, lecz jedynie przemijającymi objawami kumulacji tych toksyn we krwi. Jedynym rozsądnym przedsięwzięciem w tej sytuacji jest podjecie działań wspomagających organizm w naturalnym eliminowaniu toksyn przez narządy i układy wydalnicze: nerki, przewód pokarmowy, układ oddechowy i skórę.

Zabijanie grzybów przy zastosowaniu antybiotyków grzybobójczych jest pozbawiane jakiegokolwiek sensu, bowiem w sprzyjających warunkach- istnieniu pożywki i niewydolności systemu odpornościowego- potrafią one odrosnąć w ciągu 2- 3 tygodni. Wyraźną poprawę funkcjonowania systemu odpornościowego obserwuje się dopiero po upływie 6 miesięcy intensywnego leczenia. Od tego tez momentu stwierdza się wyraźny postęp w leczeniu i likwidacji grzyba Candida.