Drożdżyca jelita grubego to stan nierównowagi ilościowej całej mikroflory jelita grubego, w którym to drożdżaki pełnią najważniejszą rolę.
Ogólnie mówiąc drożdże Candida zajmują niewielką przestrzeń w środowisku jelita grubego, rywalizując o składniki pokarmowe- jakimi są cukry proste z innymi pasożytami.

CUKRY PROSTE POŻYWKA DROŻDŻAKÓW

Cukry proste należą do niewymagających trawienia jednocukrów. Cukrami prostymi są glukoza i fruktoza, które wchłaniają się już w jelicie cienkim, natomiast cukry złożone, by mogły być wchłonięte, muszą być strawione jako cukry proste. Proces trawienia cukrów złożonych, sacharozy skrobi, rozpoczyna się w jamie ustnej podczas żucia pokarmu w wyniku działania enzymu amylazy ślinowej wydzielanej przez ślinianki. W żołądku trawienie cukrów zostaje czasowo zablokowane. Dalszy proces trawienia odbywa się w dwunastnicy, gdzie skrobia poddana jest działaniu enzymu trzustkowego, który rozkłada ja najpierw do dwucukrów- sacharozy, laktozy, maltozy a w następnej kolejności do cukrów prostych- glukozy, fruktozy itp.
Cukry proste wchłaniane są w jelicie cienkim i przenikają z krwią do wątroby. W wątrobie odpowiednie enzymy przekształcają wszystkie cukry w glukozę, która wykorzystywana jest jako źródło energii lub jest przekształcana w glikogen- materiał zapasowy energii. Przewód pokarmowy jest doskonale przygotowany do trawienia i wchłaniania cukrów prostych, to w masie kałowej występują one w niewielkich ilościach i nie wpływają na nadmierny rozwój drożdżaków. Jednak sytuacja ta ma miejsce podczas prawidłowego trawienia cukrów złożonych.

Cukry proste w jelicie grubym w ilościach pozwalających na nadmierny rozwój drożdżaków mogą pojawić się z trzech zasadniczych powodów:
1. Niedokładnego pogryzienia i żucia pokarmu uniemożliwiającego strawienie owoców i produktów skrobiowych, co uniemożliwia ich wchłonięcie w jelicie cienkim, w wyniku czego cukry proste przedostają się do jelita grubego.
2. Nadmiernej podaży cukrów złożonych tj. cukru buraczanego- sacharozy oraz produktów skrobiowych, co prowadzi do niedokładnego ich trawienia do cukrów prostych, wywołując tym samym zaburzone ich wchłanianie w jelicie cienkim, w wyniku czego cukry proste przedostają się do jelita grubego
3. Chorób żołądka, jelita cienkiego, narządów trawiennych i związanych z nimi problemów trawiennych, w wyniku których cukry proste przedostają się do jelita grubego.

PRZYCZYNY DROŻDŻYCY JELITA GRUBEGO

• Spożywanie nadmiernej ilości cukrów prostych i złożonych
• Połykanie pożywienia bez dokładnego pogryzienia
• Stosowanie leków wpływających na zmniejszenie ilości wydzielanych soków żołądkowych i obniżenie ich kwasoty
• Przyjmowanie antybiotyków, sulfonamidów i chemicznych preparatów farmaceutycznych w ostrych i przewlekłych chorobach infekcyjnych oraz stosowanie chemioterapii i radioterapii w procesie leczenia chorób nowotworowych
• Przyjmowanie preparatów hormonalnych oraz hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

Populacja bakterii jelitowych jest dziesięciokrotnie większa niż liczebność wszystkich komórek organizmu i składa się aż z 400 różnych gatunków. Z bakteriami dobroczynnymi dla zdrowia człowiek wchodzi w związek symbiozy, gdyż dostarcza drobnoustrojom potrzebnego im pożywienia, a one w zamian wytwarzają kwaśną chemiczną barierę broniącą przed wnikaniem i rozmnażaniem się bakterii patologicznych i grzybów. Ponadto bakterie symbiotyczne unieszkodliwiają toksyczne związki chemiczne obecne w treści pokarmowej, neutralizują niezwykle szkodliwe substancje zwane wolnymi rodnikami tlenowymi oraz produkują związki chemiczne o charakterze antybiotyków przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybicznych i niszczących wirusy.
Mikroflora posiada niezwykła zdolność do utrzymania stałego składu, mimo stałego oddziaływania na niewiele czynników zewnętrznych. Stabilność ta ma olbrzymie znaczenie w utrzymaniu przewodu pokarmowego, a tym samym całego organizmu w stanie zdrowia. Obecność przyjaznych drobnoustrojów z grupy Lactobacillus acidphilus i Bifidobacterium bifidum przywartych do nabłonka jelitowego powoduje ze drożdżaki Candida nie mogą się łatwo do niego przytwierdzić, przeistoczyć w grzyby i wnikać w głąb ściany jelit, doprowadzając do zakażenia całego organizmu.
Niekorzystne zaburzenia prawidłowego składu flory bakteryjnej jelit, nazywane dysbakteriozą lub dysbiozą, pojawiają się wtedy gdy przestaje ona pełnić funkcję ochronną przed rozmnażaniem się w obrębie jelit bakterii chorobotwórczych i grzybów.

Charakterystycznym objawem drożdżycy jelita grubego są wzdęcia, które tworzą gazy będące efektem fermentacji alkoholowej drożdżaków Candida. W sytuacji, gdy nie mogą one opuścić jelita grubego w postaci wiatrów, na przykład w zaparciach lub gdy nie wypada puszczać „baków” w towarzystwie- ciśnienie w jelicie grubym wymusza transport tych gazów do krwiobiegu, wtedy organizm stara się wydalić je drogą oddechową, co objawia się nieprzyjemnym zapachem z ust, a nie rzadko całego ciała.
Toksyny i metabolity fermentacji alkoholowej, wchłonięte do krwiobiegu, mogą przyczynić się do wystąpienia przewlekłego zapalenia wątroby, pęcherzyka żółciowego i trzustki. Niewydolność pracy trzustki może prowadzić do zakłócenia produkcji insuliny i wydzielania enzymów trawiennych, co objawia się zaburzeniami trawienia, przyswajania węglowodanów, białek i tłuszczów oraz upośledzonym wytwarzaniem energii z glukozy i kwasów tłuszczowych. Wszystkie substancje toksyczne produkowane przez drożdżaki przedostają się z krwią do wątroby, gdzie muszą zostać zneutralizowane i oczyszczone. Toksyny te blokują dostęp do komórek wątroby innym substancjom odpadowym powstającym w trakcie normalnej przemiany materii. W procesie neutralizacji toksyn wydzielanych przez drożdżami organizm musi zużyć własne enzymy oraz tlen służący do utleniania (spalania) składników odżywczych na potrzeby energetyczne organizmu. W efekcie tego dochodzi do korzystnego dla drożdżaka obniżenia temperatury ciała, często znacznie poniżej 36,6 ˚̊ C, co wpływa na spadek odporności organizmu wskutek zmniejszenia aktywności krwinek białych, a także wywołuje dokuczliwe marzniecie, najczęściej odczuwane w toksynach, nawet w upalne dni. Kumulacja substancji toksycznych prowadzi do zaburzenia funkcji narządów wewnętrznych oraz pracy całego organizmu. Wpływa niekorzystnie na procesy trawienia, przyswajania składników odżywczych, wytwarzania energii, usuwania zbędnych produktów przemiany materii, ochrony przed infekcjami oraz przed negatywnymi czynnikami środowiska zewnętrznego, regenerację tkanek krwi, tkanki łącznej, tkanek gruczołów wydzielania wewnętrznego, komórek układu nerwowego.
W ten sposób narasta ilość nie wydalanych toksyn i dochodzi do toksemii, czy zatrucia organizmu.
Bakterie acydofilne produkują z błonnika wszystkie witaminy oprócz witaminy C. Kiedy dochodzi w organizmie do obniżenia ilości przyjaznych bakterii, a następuje wzrost liczby drożdżaków, wówczas dochodzi do zaburzenia funkcjonowania wszelkich procesów metabolicznych organizmu. Niedobór witamin, zła dieta, nieodpowiednie wchłanianie w jelicie cienkim prowadzi do zaburzenia pracy systemu odpornościowego i brak odporności.

OBJAWY DROŻDŻYCY

• Silne gazy i wzdęcia całego brzucha
• Przelewania i bulgotania w jelitach
• Nieokreślone bóle brzucha pojawiające się najczęściej w obrębie lewego i prawego dołu biodrowego
• Charakterystyczny stolec, na początku zaczopowany twardy, a potem rozluźniony, aż do wodnistej cuchnącej biegunki

LECZENIE DROŻDŻYCY

Leczenie wszystkich odmian grzybic wywołanych przez grzyby Candida musi polegać na wyeliminowaniu źródła ich powstawania. Źródłem tym jest zachowanie równowagi drobnoustrojów jelita grubego na korzyść drożdżaków Candida.
Należy wprowadzić następujące przed przedsięwzięcia pozwalające odzyskać stabilność (homeostazę) składu mikroflory jelita grubego:

• Dokładnie gryźć i przeżuwać pokarm
• Nie popijać pokarmu w celu jego połknięcia
• Wyeliminować z pożywienia słodycze oraz produkty oczyszczone z błonnika, głównie: białą mąkę, biały ryż, obrane ugotowane ziemniaki, frytki ziemniaczane
• Nie stosować antybiotyków przeciwbakteryjnych, o ile jest to możliwe
• Zwiększyć ilość błonnika roślinnego
• Zastosować probiotyki przywracające równowagę mikroflory jelitowej