Ogólnoustrojowa
Grzybicą ogólnoustrojowa należy nazwać stan osłabienia systemu odpornościowego, w którym przestaje on pełnić swoją rolę ochronną przed rozwojem zakażenia grzybiczego, a choroba obejmuje stopniowo kolejne narządy wewnętrzne organizmu. Właśnie w takim stanie osłabienia nieszkodliwy drożdżak Candida przeistacza się w agresywnego, patologicznego grzyba-pasożyta.
Grzybicze zakażenia ogólnoustrojowe są niesłychanie niebezpieczne, gdyż w początkowej fazie rozwoju ukrywają się pod maską innych chorób i traktowane są przez medycynę akademicką jako odrębne i samodzielne schorzenia - nerwice, alergie, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, refluks żołądkowo-przełykowy bądź dwunastniczo-żołądkowy, zespół jelita drażliwego, grzybice paznokci czy też skóry, i tak dalej, i dalej.
Proces leczenia grzybicy ogólnoustrojowej jest długotrwały i wymaga wielu wyrzeczeń, ale wyleczenie tej podstępnej i niezwykle niebezpiecznej choroby jest możliwe!
GRZYBY WYWOŁUJĄCE ZAKAŻENIE OGÓLNOUSTROJOWE
Zakażenie ogólnoustrojowe wywołuje najczęściej grzyb Candida albicans, jednak z roku na rok wzrasta liczba zakażeń wywołanych przez inne gatunki grzybów Candida, takie jak Candida glabrata, Candida tropicalis i Candida crusei.
Źródłem pierwotnym zakażenia grzybem Candida jest z reguły jelito grube, choć zakażenie może pochodzić z innego miejsca. W sprzyjających warunkach grzybnia rozrasta się, przerasta wszystkie tkanki i narządy organizmu żywiciela, oprócz okostnej. Nie ma różnicy w objawach klinicznych, wywołanych przez poszczególne gatunki grzybów Candida, a te, jakie się zauważa, wynikają z drogi i szybkości rozprzestrzeniania się zakażenia, a przede wszystkim stanu systemu odpornościowego organizmu i bezpośrednio z tym związanej osobistej predyspozycji do zachorowania.
CZYNNIKI SPRZYJAJĄCE ROZWOJOWI GRZYBICY OGÓLNOUSTROJOWEJ
Najistotniejszy wpływ na rozwój grzybicy ma sposób odżywiania się. Nieprawidłowe żywienie albo niedożywienie może spowodować przemijające lub przewlekłe zaburzenia odporności organizmu. Mam tu na myśli niedobór w organizmie wszystkich składników odżywczych lub pojedynczych składników spowodowany ich niską podażą w pożywieniu - białek, węglowodanów, tłuszczów, błonnika roślinnego, witamin i związków mineralnych. Do tego mogą dołączyć także zaburzenia ich wchłaniania w jelitach spowodowane różnymi czynnikami np.: niestrawnością, zaburzeniami w wydzielaniu soków trawiennych przez żołądek, trzustkę i wątrobę, itd.
Tutaj nasuwa się niby oczywisty wniosek: skoro grzyby Candida odżywiają się aminokwasami, nie cukrami, to zjedzenie garści białego cukru nie wpływa na wzrost grzybów. Otóż nie! Ten sposób myślenia jest próbą zaakceptowania swojej skłonności do jedzenia nadmiernej ilości węglowodanów. Jeśli ktoś permanentnie nadużywa jedzenia cukru i jego przetworów, a także wysoko przetworzonych produktów skrobiowych, to tym samym naraża się na rozwój drożdżycy i później grzybicy! Drożdżycy dlatego, że produkty wysoko przetworzone nie zawierają błonnika stanowiącego niezbędne podłoże do hodowli bakterii acidofilnych w jelicie grubym, a spadek liczby tych bakterii powoduje niedobór produkowanych przez nie witamin. Na domiar złego - w procesie metabolizmu cukrów powstają toksyczne produkty przemiany materii, a ich wydalenie wymaga udziału dużej ilości witamin i minerałów. Ponieważ produkty wysoko przetworzone nie zawierają dostatecznej ilości witamin, organizm jest zmuszony sięgnąć po nie do rezerw zmagazynowanych w wątrobie, a jeśli tych rezerw nie ma - zabiera witaminy i minerały z rezerw tkankowych. W efekcie niedoboru witamin i minerałów w tkankach pojawiają się komórki nie w pełni ukształtowane, osłabione, bardziej podatne na enzymatyczny atak grzyba Candida, niż komórki zdrowe, zaś spadek odporności spowodowany niedoborem witamin eliminuje ostatni czynnik zapobiegający rozwojowi tego grzyba.
Ponadto grzybiczemu zakażeniu ogólnoustrojowemu sprzyja przewlekłe oddziaływanie stresu wpływającego destrukcyjnie na system odpornościowy, w związku z czym osoby żyjące w permanentnym stresie psychicznym są bardziej podatne na rozmaite choroby, w zwalczanie których układ odpornościowy jest szczególnie mocno zaangażowany.
ETAPY ROZWOJU GRZYBICY OGÓLNOUSTROJOWEJ
Objawy grzybicy ogólnoustrojowej nie trwają permanentnie, lecz pojawiają się okresowo jako wynik zaostrzenia choroby, na przykład w trakcie i po kuracji antybiotykowej, jako efekt diety bogatej w oczyszczone węglowodany oraz przy każdym osłabieniu systemu odpornościowego. Po ustąpieniu podstawowych objawów chorobowych, organizm zaczyna odrabiać straty i pewną część grzybów likwiduje, a część pozostaje jako ślad infekcji ogólnoustrojowej, z którą w danej chwili organizm nie był w stanie walczyć i wygrać tej walki.
W ten sposób każde zaostrzenie objawów grzybicy wpływa - krok po kroku - na systematyczne przerastanie organizmu grzybnią grzyba Candida,
W procesie rozwoju infekcji ogólnoustrojowej wywołanej przez grzyby Candida można wyróżnić pięć charakterystycznych etapów:
Etap I
Wystarczy chwilowe osłabienie systemu odpornościowego i powstanie osłabionych komórek w tkance błony śluzowej jelita grubego, by drożdżaki Candida zakiełkowały, rozrosły się w grzybnię i zapoczątkowały proces chorobowy, zwany grzybicą jelita grubego.
Jest to niejako preludium grzybicy ogólnoustrojowej, bowiem wyłomy poczynione przez grzyby w ciągłości błony śluzowej stanowią wrota zakażenia, przez które do krwiobiegu wnikają drobnoustroje jelita grubego, w tym oczywiście drożdżaki Candida.
Dopóki system odpornościowy nie jest zanadto obciążony zwalczaniem infekcji przebiegającej w innym miejscu organizmu, dopóty organizm, poprzez rozszerzenie drobnych naczyń krwionośnych, (zmieniających barwę śluzówki z matowej na żywo-czerwoną) gromadzi w pobliżu wrót zakażenia dużą liczbę białych krwinek, które niszczą drobnoustroje w miejscu zakażenia, nie dopuszczając do zakażenia nimi całego organizmu.
Ten niezwykle istotny etap pokonania bariery oddzielającej środowisko przewodu pokarmowego od organizmu i przekształcenia się pożytecznego w gruncie rzeczy komensalnego drożdżaka w agresywnego grzyba-pasożyta z reguły przebiega równolegle z drożdżycą jelita grubego, w związku z czym objawy owej drożdżycy należy uznać jako zainicjowanie grzybicy ogólnoustrojowej.
Etap II
W tym etapie, wykorzystując chwilowe osłabienie organizmu, drożdżaki Candida przedostające się przez wrota zakażenia, (najczęściej w jelitach), nie napotykając oporu ze strony systemu odpornościowego, są zabierane z prądem krwi i roznoszone po całym organizmie, gdzie szukają dogodnego miejsca do zakiełkowania i przeistoczenia się w grzyby.
Choć nie u wszystkich chorych objawy są jednakowe i te same, to we wstępnym okresie rozwoju grzybicy ogólnoustrojowej najczęściej pojawiają się:
• pleśniawki jamy ustnej
• zakażenie układu moczowego
• grzybicze zapalenie pochwy
• nasilone objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS)
• wysypki skórne i trądzik
• alergie: pokarmowe, na kurz, pleśnie i popularne środki chemiczne używane w gospodarstwie domowym oraz na substancje chemiczne zawarte w aerozolach, a także na zapach tanich perfum
• skłonność do przeziębień, zapaleń gardła i angin
• suchy kaszel
• częste zapalenia oskrzeli
• przewlekły nieżyt zatok obocznych nosa
• zapalenia płuc na tle grzybiczym (najczęściej błędnie rozpoznawane jako bakteryjne, a zastosowane antybiotyki przeciwbakteryjne przyspieszają rozwój grzybicy ogólnoustrojowej
W tym etapie mogą wystąpić także pozornie nie powiązane ze sobą objawy, np.:
• bóle głowy
• migreny
• bóle mięśni i ścięgien
• zespół przewlekłego zmęczenia
• grzybica paznokci
• łuszczyca
• bóle reumatyczne.
Niestety, wszystkie schorzenia występujące w drugim etapie ekspansji pasożytniczych grzybów traktowane są przez medycynę oficjalną jako odrębne, nie powiązane z sobą choroby.
Etap III
Jest to etap rozwoju grzybicy ogólnoustrojowej, w którym, wykorzystując kolejne osłabienie systemu odpornościowego, z drożdżaków kiełkujących w różnych miejscach organizmu rozrastają się grzybnie emitujące do organizmu toksyczne produkty przemiany materii, podtruwające mózg.
Charakterystyczne w tym etapie jest występowanie objawów ze sfery psychiki, takie jak:
• zaburzenia koncentracji i brak możliwości skupienia uwagi
• utrata nabytych zdolności, np. gry na instrumentach
• nienadążanie za tokiem myśli naszych rozmówców
• wypadanie słów
• niezrozumienie zdań i zastępowanie ich innymi znaczeniami
• roztargnienie i zapominalskość
• niczym nieuzasadniona złość
• agresja w stosunku do otoczenia
• trudności w zapamiętywaniu i zaniki pamięci
• myśli o śmierci
• głęboka depresja i myśli samobójcze
• stany lękowe i nerwowość
• fobie
• bezsenność
• koszmary senne
• chrapanie i zaburzenia oddychania, tzw. bezdechy.
Najczęściej z powodu nasilania się wymienionych objawów chorzy są poddawani leczeniu psychiatrycznemu. Standardowo rozpoznaje się u nich zespół maniakalno-depresyjny, psychozy, a także schizofrenię. Często chorzy są z tego powodu hospitalizowani. Stosowane jest oczywiście leczenie objawowe - preparaty uspokajające, przeciwdepresyjne, itp.
Etap IV
W tym etapie rozwoju schorzenia najczęściej zaburzona jest praca narządów wewnętrznych oraz funkcje gruczołów wydzielania wewnętrznego. Często dominującymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, jak wzdęcia, gazy, wymioty, biegunki lub zaparcia stolca. Zespół przewlekłego zmęczenia może być tak nasilony, że często chory nie jest zdolny do wykonywania jakiegokolwiek wysiłku fizycznego i psychicznego, a w skrajnych wypadkach nie jest w stanie utrzymać głowy na odpowiednim poziomie. Mogą także pojawiać się wysypki skórne pod różną postacią i o różnym nasileniu. Ilość komórek drożdży we krwi może być tak duża, że są w stanie zablokować krwionośne naczynia włosowate. Obrazem tego może być toksemia organizmu, a jej objawami obniżenie temperatury ciała, zimne poty, niemiarowość i przyspieszenie pracy serca (tachykardia), uczucie duszności, przyśpieszenie oddychania (hiperwentylacja) oraz napady lęku.
W tym etapie zazwyczaj radykalnie spada wydolność systemu odpornościowego. Organizm staje się niemal całkowicie bezbronny, podatny na infekcje wirusowe i bakteryjne.
Etap V
Ten etap zwany jest posocznicą drożdżakową lub sepsą. Zakażenie obejmuje wszystkie narządy wewnętrzne i nawet po podjęciu działań diagnostycznych oraz intensywnego leczenia polegającego na zniszczeniu grzyba Candida albicans, a także wzmocnieniu sił odpornościowych organizmu, połowa przypadków kończy się śmiercią.
Wnioski
Przedstawiona analiza wielofazowego rozwoju grzybicy organizmu narzuca dwa istotne wnioski:
1. Charakterystycznym etapem w procesie ekspansji grzybów Candida jest drożdżyca jelita grubego przyczyniająca się do pokonania bariery ochronnej organizmu, jaką jest błona śluzowa przewodu pokarmowego, co umożliwia drożdżakom Candida wniknięcie do krwiobiegu i zakażenie całego ustroju, zapoczątkowując proces zagrzybiania, zwany grzybicą ogólnoustrojową.
2. Drugi wniosek wypływa bezpośrednio z pierwszego. Otóż wystąpienie objawów grzybicy w jakimkolwiek miejscu organizmu należy uznać za objaw grzybicy ogólnoustrojowej.
Podsumowując: miejscowe leczenie objawów grzybicy - bez usunięcia grzybicy ogólnoustrojowej -jest pozbawione sensu.
LECZENIE
W czasie wielu lat trwania procesu rozwoju grzybicy stosunkowo często dochodzi do trwałego upośledzenia funkcjonowania narządów wewnętrznych. Z tego powodu im szybciej wdroży się leczenie przeciwko grzybicy, tym szybsze będzie powracanie do zdrowia i mniejsze uszkodzenia poszczególnych narządów wewnętrznych.
Ogólnie rzecz ujmując, proces leczenia grzybicy ogólnoustrojowej powinien więc polegać na:
1. zlikwidowaniu drożdżycy jelita grubego
2. zlikwidowaniu wytworzonych przez grzyby w błonie śluzowej przewodu pokarmowego nadżerek, będących wrotami zakażenia organizmu, m.in. przez drożdżaki Candida,
3. wzmocnieniu systemu odpornościowego,
4. usunięciu z organizmu grzybów za pomocą preparatów opartych na surowcach naturalnych, natomiast w sytuacjach kryzysowych - za pomocą środków farmakologicznych.
W celu wzmocnienia systemu odpornościowego proponuję zastosować Miksturę oczyszczającą oraz następujące naturalne leki:
1. Cynk (chelat)
2. Selen (chelat)
Chelatem nazywa się połączenie związku nieorganicznego z organicznym. Ma to na celu poprawę wchłanialności tego pierwszego w jelicie cienkim. Praktycznie odbywa się to w ten sposób, że do hodowli drożdży dodaje się związek nieorganiczny pierwiastka, który wchłaniany jest przez komórki drożdży, te zaś w naturalny sposób łączą ów pierwiastek z aminokwasami.
Cynk i selen wchodzą w skład enzymów krwinek czerwonych, których zadaniem jest wiązanie i wydalanie wolnych rodników. Funkcja ta polega na usuwaniu z organizmu zbędnych produktów przemiany materii, neutralizacji i usuwania toksyn. Efektem niedoboru cynku i selenu, może być nadmierne gromadzenie się substancji toksycznych w organizmie, co może wpływać negatywnie na pracę systemu odpornościowego i objawiać się skłonnością do występowania infekcji grzybiczych, bakteryjnych i wirusowych oraz przedłużaniem się ich trwania Ograniczona jest też możliwość detoksykacji toksyn grzyba i wydalania ich na zewnątrz.
3. Chrom (chelat)- stabilizuje stężenie cukru w krwi i dlatego jest tak ważny w leczeniu grzybicy Candida. Obniża poziom cholesterolu i trójglicerydów w krwi, stymuluje syntezę kwasów tłuszczowych wpływając tym samym na wytwarzanie energii, pobudza transport aminokwasów do komórek. Współpracując z trzustką w wydzielaniu insuliny, podwyższa tolerancję organizmu na spożywanie węglowodanów. Niedobór chromu wpływa na zły stan odżywienia organizmu oraz niepełną możliwość wykorzystania glukozy jako materiału energetycznego.
4. Magnez - jony magnezowe pełnią podstawową rolę w regulacji szybkości reakcji enzymatycznych związanych z przemianą węglowodanową, białkową i tłuszczową, są niezbędne w procesie skurczu mięśni oraz wykazują pozytywne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (mózg). Magnez stosuje się w zespole przewlekłego zmęczenia, kłopotach z koncentracją uwagi i problemach z zasypianiem, zaburzeniach pamięci, nadmiernej pobudliwości, niepokoju lub depresji, bolesnych skurczach mięśni czy zaburzeniach rytmu serca.
5. Krzem- pod postacią odwaru ziela skrzypu polnego.
Przepis: wlać do naczynia 1% szklanki przegotowanej wody i doprowadzić do wrzenia. Wsypać 1 czubatą łyżeczkę sproszkowanego ziela skrzypu polnego i dalej podgrzewać doprowadzając prawie do wrzenia przez okres 15-20 minut. Pić jedną szklankę odwaru rano i drugą wieczorem.
Krzem odgrywa bardzo ważną rolę jako składnik kości, a także moczu, gdzie pełni rolę koloidu zapobiegającego wytrącaniu się składników krystalicznych w drogach moczowych. Rośliną zawierającą największą ilość krzemu jest skrzyp polny, który ma działanie moczopędne silniejsze od wielu znanych środków farmaceutycznych, i dlatego chętnie i często wykorzystuję jej odwar do wspomagania usuwania z organizmu toksyn. Krzem ma duże znaczenie w procesach regeneracyjnych, wpływa na metabolizm kolagenu (białka tkanki łącznej), a w konsekwencji na gojenie się ran i odbudowę kości. Część krzemionki gromadzi się w trzustce, skórze i krwinkach czerwonych, natomiast reszta stanowi tzw. postać czynną. Krzemionka w naczyniach krwionośnych, a zwłaszcza kapilarnych, przeciwdziała ich nadmiernej łamliwości, pękaniu, zmniejsza ich przepuszczalność przyczyniając się w sposób pośredni do zmniejszania obrzęków związanych z zaburzeniami krążenia. Ponadto krzem opóźnia proces starzenia się, poprawia stan włosów i paznokci, uaktywnia pracę systemu odpornościowego, poprawia mineralizację kości i zębów. Ma także działanie regulujące przemianę materii.
PREPARATY O GRZYBOBÓJCZYM DZIAŁANIU OGÓLNOUSTROJOWYM
W celu przeprowadzenia kuracji, należy wybrać jeden z preparatów grzybobójczych i stosować w dawkach leczniczych przez okres 7 miesięcy. Po tym okresie polecam wymienić preparat na inny i stosować w pełnej dawce do zakończenia 1 roku leczenia. W drugim i trzecim roku leczenia, kierując się przebiegiem i szybkością procesu zdrowienia, należy okresowo (średnio co 7 miesięcy) dokonywać wymianu preparatu na inny i stosować w zmniejszonych dawkach profilaktycznych.
ZABIEGI WSPOMAGAJĄCE LECZENIE GRZYBICY OGÓLNOUSTROJOWEJ
Celem zabiegów wspomagających jest uzupełnienie leczenia ogólnoustrojowego dodatkowymi składnikami leczniczymi lub zabiegami fizyko-terapeutycznymi.
Nienasycone kwasy tłuszczowe
Niezbędnym elementem kuracji przeciwgrzybicznej jest wprowadzenie do diety nienasyconych kwasów tłuszczowych, gdyż zawarte w nich kwasy tłuszczowe omega-3 mają silne własności przeciw¬zapalne. Zaleca się więc spożywać nieczyszczony olej z siemienia lnianego lub oliwę z oliwek z I tłoczenia na zimno
Czosnek i jego preparaty
Dzięki jego zastosowaniu uzyskuje się doskonałe efekty w likwidacji grzybicy, bowiem związki aktywne czosnku - allicyna i trójsiarczek dwuallilu mają niezwykle silne działanie grzybo- i bakteriobójcze.
Lewatywa czosnkowa o działaniu grzybobójczym
Zmiażdżyć 4 duże ząbki czosnku i zalać 1 szklanką letniej, przegotowanej wody i odstawić na 2 - 3 godziny. Następnie macerat przecedzić i użyć do wykonania lewatywy. Roztwór powinien mieć temperaturę ciała. Zabieg powtórzyć kilka razy w odstępach 5 dni.
Preparaty z owocu noni
Bardzo skuteczną terapią w likwidacji zaburzeń ze strony ośrodkowego układu nerwowego (mózgu), jest stosowanie preparatów opartych na bazie soku z owocu noni. Po jego spożyciu wzrasta produkcja w organizmie tlenku azotu, co stymuluje prawidłową pracę komórek układu nerwowego. Tlenek azotu jako główny neuromodulator odgrywa istotną rolę w prawidłowym przekazywaniu bodźców nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym (mózgu) i dzięki temu poprawia koncentrację, pamięć i zdolność uczenia się. Noni zawiera również serotoninę - neurotransmiter, który zawiaduje i przekazuje impulsy nerwowe do tkanek. Od niego zależy to, czy sygnał nerwowy wysyłany z mózgu będzie w stanie dotrzeć do odpowiednich narządów wykonawczych. Serotonina bierze również udział w przekazywaniu bodźców i wymianie informacji między sieciami neuronów w obrębie samego mózgu. Zbyt niski jej poziom stwierdza się u osób agresywnych oraz będących w depresji.
Preparaty oparte na bazie aloesu
Preparaty oparte na bazie aloesu łagodzą stany zapalne, wzmacniają układ odpornościowy. Stosuje sieje w nieżycie żołądka i jelit, wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, wrzodzie żołądka i dwunastnicy (ponieważ zmniejszają stężenie kwasu solnego w żołądku), w stanach kurczowych mięśni, nerwobólach, bólach stawów na tle reumatycznym, w astmie oskrzelowej, chorobach oczu (zapaleniu rogówki, zmętnieniu, zmianach zwyrodnieniowych, stanach po jej przeszczepieniu, zapaleniu spojówek), w leczeniu oparzeń, owrzodzeniach skóry, pęknięciach skóry, w leczeniu ukąszeń przez owady, wysypkach, odleżynach, w chorobach przyzębia i zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej. Preparaty z aloesu przyspieszają rekonwalescencję i odbudowę organizmu po kuracjach antybiotykowych.
SUPLEMENTY CALIVITA POLECANE W PRZYPADKU GRZYBICY OGÓLNOUSTROJOWEJ
