Zrozumienie zasad diety w leczeniu grzybicy sprawia chorym najwięcej kłopotów. Dla ludzi stosujących do tej pory dietę wysokowęglowadową, początkowy okres leczenia jest pasmem udręki, wyrzeczeń i ograniczeń. Dieta ta opiera się wyłącznie na bazie produktów pochodzenia naturalnego. Z moich obserwacji wynika, że zastosowanie prawidłowej diety w początkowym okresie leczenia, a potem wprowadzenie zasad prawidłowego odżywiania, przyczynia się do przywrócenia prawidłowego funkcjonowania systemu odpornościowego i osiągnięcia sukcesu w walce z grzybicą, czego ostatecznym celem jest powrót do zdrowia.

Nie ma jednej, uniwersalnej diety dla wszystkich ludzi leczących się z powodu infekcji grzybiczej. Zakres jej stosowania powinno się zawsze dobierać indywidualnie, a to ze względu na liczne odmienności występujące u chorych w trawieniu poszczególnych składników pokarmowych.
Część chorych do przestrzegania diety w pierwszym etapie leczenia grzybicy podchodzi niefrasobliwe i tym sposobem doprowadza do zaostrzenia objawów i/lub nawrotu choroby.
Inni chorzy dietę ubogą w węglowodany stosuje ją zbyt rygorystycznie i, głodząc swój organizm, uzyskują efekt odwrotny do zamierzonego - organizm ulega osłabieniu; spada wydolność systemu odpornościowego; choroba pogłębia się.
Ważne jest, by w leczeniu grzybicy odżywianie zapewniło pełne zapotrzebowanie energetyczne organizmu i nie wywołało ubytku wagi, czy też nie spowodowało nadwagi. Najtrudniejszy jest dobór odpowiedniej ilości węglowodanów oraz zachowanie ich proporcji w stosunku do ilości spożywanego tłuszczu.
Ponieważ przybiera się na wadze jedząc węglowodany połączone z tłuszczem, więc osoby z nadwagą powinny ograniczyć ilość tych składników w diecie, na rzecz produktów białkowych, głównie mięsa, które należy wagowo zrównoważyć surówkami z jarzyn.
Natomiast osoby z niedowagą, chcąc uzyskać jej wzrost, powinny spożywać więcej węglowodanów i tłuszczu oraz umiarkowaną ilość białka.
Są też chorzy, których organizmy nie tolerują glutenu zawartego w zbożach, białka soi czy mięsa wieprzowego, inni mięsa wołowego, grzybów, surówek lub niektórych rodzajów jarzyn, itd. Nie należy więc jeść pokarmów, które zakłócają proces trawienia lub wywołują alergię.
Przytoczone przykłady powinny uświadomić Państwu, że nie można zbyt ściśle przestrzegać zalecanej diety, lecz należy elastycznie dostosować dietę do swoich potrzeb indywidualnie, gdyż w przeciwnym razie narobimy sami sobie kłopotów.

PRODUKTY ZAKAZANE W I ETAPIE LECZENIA GRZYBICY

W I etapie leczenia grzybicy należy unikać następujących produktów żywnościowych:

• produktów skrobiowych o wysokim IG
• cukru oraz wszelkich wyrobów cukierniczych zawierających cukier
• słodzików
• mleka i jego przetworów kupowanych w sklepie
• owoców (oprócz cytryn i kwaśnych grejpfrutów)
• produktów fermentowanych (serów pleśniowych, surowej kiszonej kapusty i ogórków, tofu)
• czarnej kawy oraz czarnej herbaty
• żywności panierowanej
• alkoholu i octu spirytusowego
• proszków do pieczenia
• przypraw z gotowych mieszanek ziołowych zawierających glutaminian sodu
• gum do żucia
• ketchupu
• pikli, musztardy
• majonezu
• chrzanu w occie
• gotowych sosów
• hamburgerów
• chleba graham z pszennej mąki
• krakersów
• masła orzechowego
• margaryn i mixtów
• wędlin zawierających konserwanty i MOM, tj. mieszanki zmielonych kości, chrząstek, skóry, itp.

CEL STOSOWANIA DIETY UBOGIEJ W WĘGLOWODANY

Resztki nie wchłoniętych cukrów prostych w jelicie cienkim mogą przedostać się do jelita grubego i spowodować nadmierny przyrost ilości komórek drożdżaka, wywołując objawy drożdżycy. Wzrasta w związku z tym szansa na to, że drożdżaki, które jak wiemy są zarodnikami grzyba, zakiełkują w podłożu jakim jest ściana jelita wytwarzając strzępki grzybni i przeistoczą się w agresywną postać grzyba. Co prawdą grzyb Candida odżywia się substancjami ze strawionych tkanek swojego żywiciela, rym niemniej zastosowanie diety ubogiej w węglowodany ma na celu przywrócenie równowagi w składzie mikroflory jelita grubego oraz poprawę funkcjonowania narządów trawiennych (wątroby i trzustki). Wpłynie to w pozytywny sposób na pracę systemu odpornościowego i uaktywnienie funkcji samonaprawczych organizmu.
Wprowadzenie tego typu diety jest bardzo trudne ze względu na to, że cukier jest czynnikiem uzależniającym i swoim wpływem na psychikę przypomina narkotyk. Gdy ktoś nie może obyć się bez słodzenia, może w początkowym okresie leczenia użyć cukru o nazwie Ksylitol lub Stevia, obojętnego dla organizmu i wydalanego w niezmienionej postaci. Nie w każdym jednak wypadku cukry te są dobrze tolerowane przez organizm.

ZASADY ŁĄCZENIA SKŁADNIKÓW POKARMOWYCH

Prawidłowo skomponowana dieta powinna zapewnić organizmowi dowóz wszystkich składników odżywczych i jednocześnie oszczędzać energię zużywaną do ich trawienia.
Interpretując wyniki analizy pierwiastkowej włosów zaobserwowałem, że u większości ludzi na terenie naszego kraju dominuje wolna przemiana materii, która charakteryzuje się zmniejszonym wydzielaniem soków żołądkowych i enzymów trawiennych wytwarzanych przez trzustkę, co powoduje problemy trawienia białek i tłuszczów. Resztki źle strawionego białka zalegają w jelitach i ulegają procesowi fermentacji wywołanej przez bakterie, czego następstwem jest niestrawność (gazy, wzdęcia, nudności, przelewanie w jelitach). Największe problemy związane z trawieniem u ludzi dotkniętych zajęciem organizmu przez grzyby występują wówczas, kiedy w jednym posiłku zjedzą węglowodany (głównie produkty zawierające skrobię i cukier buraczany) wraz z białkiem (mięsem, mlekiem, jajami).
Białko i skrobia trawią się w innych odcinkach przewodu pokarmowego i w różnym czasie. Skrobiowe węglowodany złożone, czyli chleb, ziemniaki, kasze i makaron ulegają rozłożeniu przez kwas solny w żołądku po mniej więcej 2 godzinach, ale trawione są w alkalicznym środowisku dwunastnicy. Mięso chude podlega trawieniu w żołądku przez około 4 godziny, zaś tłuste lub chude smażone na tłuszczu przez 7 - 8 godzin. Mieszany posiłek, złożony z chudego mięsa i skrobi, jest trawiony około 7 - 8 godzin, czyli dwa razy dłużej, niż gdyby te produkty były spożywane oddzielnie. Dwukrotnie dłuższe trawienie może oznaczać dwukrotnie większe zużycie energii i enzymów, co rzecz jasna zdrowym nie przeszkadza, zaś dla organizmów ludzi chorych stanowi poważny problem.
Gdy jemy dużo białka zmieszanego ze skrobią, skuteczność działania soków trawiennych zostaje znacznie upośledzona, a ich wzajemne oddziaływanie chemiczne neutralizuje się. Gdy białko nie jest do końca strawione, zaczyna gnić, niekompletnie strawione węglowodany fermentują, a nie strawione tłuszcze jełczeją. Efektem tych reakcji jest wytworzenie się fermentacji w jelitach oraz zakwaszenie organizmu.
Stąd w leczeniu grzybicy obowiązuje zasada odpowiedniego łączenia składników pokarmowych, w celu stworzenia komfortowych warunków pracy narządom trawiennym i jelitom obciążonym przez zainfekowanie organizmu grzybem Candida.

Przedstawiam poniżej podstawowe zasady łączenia składników pokarmowych w diecie antygrzybiczej:

1. Nie wolno łączyć białka z węglowodanami, z wyjątkiem surowych albo gotowany jarzyn.
2. Węglowodany można łączyć wyłącznie z surowymi i gotowanymi jarzynami.
3. Tłuszcze można dodawać do węglowodanów, białek i warzyw, ale należy pamiętać o rym, że przedłużają ich okres trawienia.
4. Starać się nie pić płynów przed jedzeniem, w trakcie i zaraz po posiłku - wypite płyny powodują rozcieńczanie soków trawiennych, co upośledza proces trawienia.